Ve bir kaderle başlıyordu herşey. Kimsenin bilemediği tahmin bile edemeyeceği bir oyundu hepsi hepsi… Bir oyuncak misali oynadığımız bir oyun değil miydi en nihayetinde hayat ?
Bir ilkbahar esintisiyle başlayan, bir gonca tazeliğinde, dördüncü yaprağını çıkarırken aşkımız, elimizdeki tek oyuncak oluvermişti işte bak. Bir baharı koyuvermiştik hayat yerine, oyuncak diye…
Kışın soğuğu yeni atlaşmış goncalarımızla birbirimize sarılırken sıkı sıkıya, yazın sıcaklığını hissediyorduk tenimizde. Boncuk boncuk terlemiş anılarla karşılayacaktı biliyorduk. Bu yaz farklı olacak hayallerini güderken baharlarımızda, bir kurt misali kapıverdi hayat elimizdekileri. Ne mi kalmıştı elimizde? Bir ölü kuş manzarasında, ufacık kalplerimiz…
Bir aşkı tüketmek kolay olmuyordu ya, bitmemişti işte. Her bahar esintisinde kayboluveren üzerimizdeki kara bulutlar, arasından güneşi sızdırıyordu bize bir armağan misali. Kör olmuş yüreklerimizde bir ışık parlıyordu aniden. Karanlıkta, kıyıda, köşede kalmış bütün hatıralar bir bir kendini gösteriyordu bize. İşte bu yeniden doğuştu.
Bilirim ki her doğuşun bir batışı olurdu. Geçmişten çektiğim kalp sızıları değil miydi beni bu hayata hazırlayan? Tam “işte” derken elimden kaçırıverdiğim bir kedi misali kaçıveriyordu yakalamaya çalıştığım en güzel anılar. Çocukluğumdan kalma acı bir biber misali dilime sürülen tecrübelerim bana kendimi engellememi söylüyordu sürekli. Her baharın bir yazı, bir kışı oluyordu. İlk ve son bahar diye bir şey yokmuş bilirim. Ardında kış sakladığı sürece sonbahar ve yazı barındırdığı için ilk bahar, bu sahte esintiler hep olacakmış.
Öyle değilmidir zaten hayat da? Her aşkın ardında bir pişmanlık, acı barındırmaz mı? Bugün çok güldüm, ağlamam yakın dememizden belli değilmidir sıkıntılı yanlarımız? her ne kadar güzel geçerse geçsin ölüm yok muydu sonunda hayatın?
Bir çocuk ağlamasından rahatsız olurken kalplerimiz, nedir bunca yalan çocuk sevgimiz? Bilmez miyiz her güzel şeyin kötü tarafı vardır?
İşte hayat da böyle bişeydi anlayabildiğimiz. Bize iyi yanlarını tattırırken, çürük tarafları çıkıyordu sürekli bir yerinden. Güzel bir kiraz görünümünde, ama çekirdeğinde kurtlar barındıran bir meyveymiş meğer.
Biz o meyveyi yerken, içimizde kat eden kurtçuklardaz kalbimize ilerle miyor mu en nihayetinde? Her daim yaşayacağımızı sandığımız aşkımız bir yerinden ısırmıyormu? Bir acı, bir iç kanaması, bir beyin uyuşması tadında yitirdiklerimizi düşünürken, yitireceklerimizin acısını ta en içimizde hissetmiyor muyuz?
Boş verelim her şeyi yaşamaya bakalım derken bile kendimizi inandıramadığımız kesin. Yaşamak, en büyük meziyet bilirim. Ama hangimiz güzel yaşayabiliyoruz. Oyuncak diye oynadığımız hayatlarımızın elinde, bir bakıyoruzki roller değişiyor ve biz oyuncak oluveriyoruz. Bilmiyoruz…
Biz en iyisi boş verelim de yaşamaya bakalım yine de.
Unutmamak gerekir her kavuşmanın sonu ayrılık, her aşkın sonu acı, her hayatın sonu ölüm, her kirazın dibi kurt olsada, güzellikler yaşamaya değer.
Kaynak:Kalem Kurusu
Yorum Yapın