“biz” küçüktük.koştuk,oynadık günlerce,haftalarca.resmin resmimdi yukarıdan döne döne düşerken.
ben çok umursamazdım seninle hala “biz” iken.har vurup harman savuruyordum “biz”i “biz”sizliği düşünmeyerek.sense çok bağlıydın “biz”e.ben ne kadar vurdum duymazsam sen o kadar bağlandın umutsuzluğun umuduna.
bu mesajı çıkmazlarımın tam ortasından yazıyorum sana.Ne biraz sağ,ne biraz sol tam orta.bunu sana yazdığım yer karanlık ve puslu.Her an vahşi bir düş sömürücüsü gelip beni de düş koleksiyonuna katabilir.o yüzden şu satırları yazarken çok dikkatli olmalıyım..bi anlık dikkatsizlik ruhumun kanlarıyla mesajımın kalbini yıkayabilir.zaten bir tek düşlerimiz,hayallerimiz değil mi çıkmazlardan birazcık da olsa kafamızı çıkarıp rüzgarı hissetmemizi sağlayan?düşüm de sömürülürse artık mesajı almışın almamışın hiç bir önemi yok.
ßu günlerde bana bişey oldu çok duygusal olmaya başladım.Herhalde yalnızlıkan olsa gerek sıkıldım artık bu yalnızlıktan ve bu gece radyoda bi şarkı duydum bi zamanlar eski bir arkadaşıma söylüyordum oda gülüyordu -merak etme gitmem demişti ama artık yok..
Seninleyim,senin yanındayım..
Gözlerin gözlerimle buluştuğunda
Uçacak olurdu kalbim
Bir yaş olmak istedim gözlerinde
Güzel gözlerinde doğup dudaklarında ölmek için…
Ve yine bir yaş olamk isterdim gözlerinde
Seni üzenlerin arkasından göl olmamak için…
Samira Pearl
Yoruldu Kalbim
Beni Bırakıp Gittin Bir Başıma
Tekrar Yalnızlığa Gömüldüm Farkında Olmadan
Yalnızlık Paylaşılmaz Denir Ya Gerçekten Öyleymiş
Ben Sana Bakınca Kendimi Gördüm
Kalemim Mısralar Arasında Kayboluyor Seni Düşündükçe
Ağlamaktan Kurudu Gözlerim
Yalnızlıktan Yoruldu Kalbim..
Basmanyaq
