geliyormuşum

pencerelerde yaz

ve bileklerimde bayat bir intihar

oysa ölünecek bir şey yokmuş

gidince sen

yaşanacak bir şey olmadığı kadar

yanıyormuşum
vardığım yere bırakıp kendimi
atlasında yeryüzünün;
çılgın ve çirkin
ve hüzünle oyalanan
yüreğimde kül tadı nice yangından kalan…

ölüyormuşum
senin saçların uzuyormuş üstelik
ölünce ben
cigarayı da bırakıp sümerbank’a taksit ödüyormuşsun

bedenin tecritmiş gençliğinden
ikisi de yalnızmış
geceler öpüyormuş memelerinden…

bense gençliğimi pazarlıksız
ve hızla geçtiğimden
bugünler saçlarımla birlikte şiir yazmayı da kısa

kestiğimden

piç kalmış aşklarla avutup kendimi

bileklerimde bayat bir intiharın dikiş izleri

gelip geçmiş yılların diş izleri ömrümde

neşter ve gül’müş hayat

gülüyor…gülüyor…gülüyormuşum…